[...ผู้ชายคนนี้อยู่ในช่วงปิดปรับปรุง...]

...วันนี้ก็เป็นอีกวันๆหนึ่งครับ วันนี้ผมสอบตอนเช้า และก็ตื่นทันด้วยฮ่าๆ เนื่องจากไม่ได้นอน ใครจะนอนหลับหละ ตอนนี้ผมคิดว่าความรักของผมต้องจบลงแน่ๆ แต่ยังแอบลุ้นอยู่เล็กๆ เนื่องจากเธอยังไม่พูดคำๆหนึ่งออกมา

" เราเลิกกันเถอะ "

เธอมีแต่พูดว่าเจ็บกับรักครั้งนี้แล้วจำไว้ดีๆว่าเสียใจแค่ไหน คนอย่างเธอทำอะไรให้ผมมั่ง จำไว้ว่าคนๆนี้ทำอะไรไปกับผมมั่ง จะได้เจ็บจนจำทั้งชาตินี้และชาติหน้า พูดต่อก็หาว่าเธอไม่ดีหละ

 

...แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะรู้มั๊ยว่าแม้เพียงความสุขเพียงเล็กๆน้อย ก็ทำให้ผู้ชายคนๆนี้มีความสุขมากๆแล้ว แต่ความสุขที่ผมได้มานั้นก็คงทำให้เธอทรมานเหมือนกัน

 

...หวังว่าเธอจะทำเพียงเพราะอารมณ์...

 

มันน่าหดหู่จริงๆ น่าหดหู่จริงๆ

 

..เชื่อมั๊ยวันนั้นผมได้ดูหนังเรื่องหนึ่งที่พึ่งโหลดมา " โคตรรักเอ็งเลย " ดูไปแล้วซึ้งจริงๆ สงสารพระเอก แต่ก็ดีใจที่นางเอกคิดได้และกลับมา บางช่วงบางตอนของหนังเรื่องนี้มันตรงกับชีวิตจริง อย่างว่าแหละหนังและละครทำมาจากชีวิต แต่ผมคิดว่าคงต้องทำหนังใหม่ได้แล้ว เพราะมันไม่ตรงเสมอไป

 

เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เคยเกิดครั้งเดียวด้วย หลายครั้งแล้ว แต่ผมยังทนได้เสมอ ไม่รู้ว่เพราะอะไร จริงๆนะไม่รู้ว่าเพราะอะไร ครั้งนี้ผมคงรอคำๆเดียว คำที่เธอบอกเลิกตรงๆ หลังจากนั้นผมก็คงต้องเอาหน้าโง่เฮี่ยๆของผมไปไว้ไกลๆจากเธอ คิดแล้วก็เศร้า แต่ผมก็ทำใจมานานหลายต่อหลายครั้งแล้ว เชื่อมั๊ยครั้งก่อนๆผมร้องไห้แทบตาย แต่คราวนี้ไม่ไหวจริงๆน้ำตามันไม่ออก มันเลยทรมานจริงๆ มันเป็นอาการที่จุกที่หน้าอก ปวดมากๆ เหอะๆ แต่ก็แปลกดี

 

...เมื่อคืนวันก็ไม่รู้จะทำไรเหมือนกาน เกมก็ไม่มีอารมณ์เล่น หนังสือยิ่งไม่ต้องอ่าน เลยนั่งพิมเรื่องๆหนึ่งขึ้นมา เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลยก้ได้ในชีวิต ไว้ว่างๆผมจะเอามาลงให้อ่านนะครับ แต่ก็ยังไม่มีชื่อเรื่องเลย

สิ่งที่ยังคั่งค้าง

• รูปไปเที่ยวทะเล เหลือ หว้ากอ และอ่าวมะนาว ยังไม่ได้ทำเลย
• เอ็นทรีเรื่องโลกร้อนและพลังงานที่ได้เรียนมาก
• แถกนรก TT อภิมหากาฬแถกหัวนม เหอะๆ

...แต่สุดท้ายแล้วผมก็คิดว่าผมนี่แหละที่เป็นคนผิด ถ้าย้อนไปผมคงไม่ทำแบบนี้ ไม่มาก่อกวนเธอ ไม่มายุ่งกับเธอ เธอคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะผม

 

คืนที่เหนื่อยล้าเมืองที่วุ่นวาย
เรื่องราวและข่าวร้าย กล่อนหัวใจ
ได้ทุกวัน มองเงาถนน รถที่วิ่งผ่าน
เส้นทางระหว่างนั้นไกลแสนไกล
ฉันจะไปให้ถึง ที่เดิมที่หมาย
สิ่งเดียวที่เป็นที่สุดท้าย
ทุกข์ตรมเพียงใดไม่อาจไปไหน

*สุขใดจะหาได้กว่านี้ ดั่งเป็นวิมานโอบกอดด้วยรัก
ได้อย่างนี้ ไม่มีแล้วที่ใด จนเวลาที่ฉันตรมหัวใจ
อยากกลับไปที่ตรงนี้ที่บ้านของฉัน
(หยุดดวงใจที่ตรงนี้ ที่บ้านของฉัน)