[...ผู้ชายคนนี้อยู่ในช่วงปิดปรับปรุง...]

...ในที่สุดก็สอบ math เสร็จ  เชื่อมั๊ยผมยังไมได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน  นั่งดูแมนยู+อ่านสือถึงเช้า  แล้วก็โทรหาใครบางคน ผมชักสงสัยกับตัวเองว่า " กูบ้าไปแล้ว " หลายคนมักบอกผมว่า " เมิงเป็นอะไรไม่หลับไม่นอน "  ก็มันนอนไม่หลับนี่หน่าจะให้ตอบอย่างไรเล่า  แต่ว่าผมชอบนอนที่สุดเลยหึหึ  นอนวันละ 12-13 ชั่วโมงยิ่งรู้สึกดี  พอพูดถึงการนอนก็นึกถึง  Entry ของเพื่อนผมคนหนึ่ง " เสพติดการนอน "

...มีหลายต่อหลายครั้งที่ผมอยากจะหลับโดยไม่อยากตื่นยามมีปัญหาต่างๆ  แต่พอตอนมีปัญหาจริงๆทำไมมันนอนยากแบบนี้ไม่เข้าใจเลยจริงๆ  หลายต่อหลายครั้งที่หลับแล้วได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำซึ่งหลายคนก็คงเป็นแบบผม  หลายต่อหลายครั้งได้อยู่กับคนที่ทำให้เรามีความสุขถึงแม้ว่าในความจริงเราแทบจะไม่ได้ใกล้ชิดหรืออยู่พูดคุยกันซักครั้ง  นี่แหละข้อดีของการนอน  แต่แล้วทุกคนก็ต้องตื่นมาพบกับความเป็นจริง  กลับเข้าเรื่องเลยดีกว่า  แหกโค้งออกมาตั้งนานแล้ว พูดถึงวันเด็กที่ผ่านมาผมคิดถึงน้องของผมจริงๆเลย  เชื่อมั๊ยอายุเราห่างกัน 17 ปี  เสียใจจริงๆที่ไม่ได้กลับบ้านพาน้องไปเที่ยวงานวันเด็กซึ่งซักปีจะมีทีนึง

...พูดถึงเด็กบางครั้งผมรู้สึกว่า " มันจะถามอะไรนักหนาวะ " ซึ่งไม่แปลกหรอกครับที่เด็กจะถามนั่นถามนี่จนหลายต่อหลาคนลำคาญ  เด็กๆมักมีคุณสมบัติของนักปราชญ์  ซึ่งไม่น่าแปลกเพราะหลังจากมาจากมดลูกของแม่ไม่กี่เดือน  พวกแกก็เหมือนกับหลุดเข้ามาอยู่ในโลกความเป็นจริงอันใหม่เอี่ยม  ขณะที่พวกเด็กๆโตขึ้น  ความสงสัยในสิ่งต่างๆก้ได้ลดน้อยลง  ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ???

...ถ้าตอนแรกเกิดเด็กพูดได้คงจะถามถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่มองเห็น  ขณะที่มือน้อยๆก็จะไขว่คว้าด้วยความสงสัยในสิ่งที่พบเห็น

...พอเริ่มหัดพูด  ก็จะเงยหน้าร้องว่า  " เหมียว "  ทุกครั้งที่เห็นแมว  ซึ่งเราก็จะนั่งนิ่งๆไม่สนใจอะไรเพราะเราเคยเห็นแมวมาก่อน

...ซึ่งพอเด็กทารกเริ่มเรียนรู้ที่จะเห็นแมว  สุนัข  หรือสิ่งต่างๆเป็นร้อยครั้ง  โลกก็กลายเป็นสิ่งที่เด็กได้ชินตาไปแล้ว สมมตินะครับ 

•....ถ้าคุณเดินไปเจอยานลำหนึ่งแล้วมีมนุษย์ต่างดาวเดินลงมา  คุณจะคิดอย่างไร  คุณจะคิดมั๊ยว่าแท้จริงแล้วเราเป็นมนุษย์ต่างดาว?  เห็ดได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะไปเจอมนุษย์จากดาวเคราะห์ดวงอื่น  เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสิ่งชีวิตอาศัยอยู่ดาวดวงอื่นหรือป่าว  แต่เราอาจจะไปเจอตัวเราเองเข้าซักวันหนึ่ง  และอาจมองตัวเองด้วยสายตาคู่ใหม่ที่ต่างไปจากเดิม  เราอาจจะคิดว่าเราคือมนุษย์พันธุ์พิเศษ  อาจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรืออะไรก็ได้  แล้วคำถามต่อมาคือ  เราคือใคร

" เราคือใคร "

•...อีกตัวอย่าง...สมมติมีพ่อ แม่ และลูกที่ยังเด็กมากๆ 3-4ขวบ  วันหนึ่งทั้งสามนั่งในห้องอาหาร  แล้วแม่เดินไปล้างจานและพ่อ --- ใช่พ่อนั่นแหละ  พ่อได้บินขึ้นในห้อง  เด็กน้อยจะพูดว่าอะไร  อาจจะชี้ไปที่พ่อแล้วพูดว่า  "ป๋าบิน "  เด็กก็ต้องประหลาดใจแน่  แต่พ่อก็มักจะทำอะไรที่แปลกเสมอๆ เช่นปีนไปบนเพดานเพื่อทำอะไรกับบางสิ่งที่มีแสงสว่างๆ หรือเอาหัวมุดไปในกระโปรงรถ  แล้วโผล่ออกมาหน้าดำปื๋อ

....พอแม่ได้ยินเสียงที่เด็กพูดเธอจะมีอาการอย่างไรเมื่อเห็นพ่อตัวลอยภายในห้อง?

...แม่ได้ทำขวดและจานตกแตก  แล้วร้องด้วยความตกใจ  คิดบ้างไหมทำไมเด็กคนนั้นกับแม่ถึงมีอาการปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน ?

...ความเคยชินไงครับ  แม่เรียนรู้มาว่าคนบินไม่ได้  ส่วนเด็กคนนั้นไม่เคยรู้และถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่  เด็กคนนั้นยังไม่รู้ว่าคนเราสามารถทำอะไรได้บ้าง

" ใครว่าคนบินไม่ได้  แต่  บ๋ ม  เชื่อว่าคนบินได้ "

...มันน่าเศร้าที่พอเราโตขึ้น  เราไม่เพียงแต่เคยชินกับแรงดึงดูดของโลก  แต่เราเคยชินกับโลกทั้งใบ  เหมือนเราจะสูญเสียความสามารถที่จะสงสัยในเรื่องต่างๆไปกับกระบวนการการเติบโตเป็นผู้ใหญ่  การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ทำให้เราสูญเสียบางอย่างที่สำคัญไปมาก

 " เวลาผ่านไป  เรายิ่งสูญเสียบางอย่าง "

...สำหรับเด็ก  โลกและทุกอย่างเป็นสิ่งที่แปลกใหม่  เป็นหลายอย่างที่ทำให้ประหลาดใจ  ซึ่งต่างจากผูใหญ่  ซึ่งผู้ใหญ่ส่วนมากยอมรับโลกอย่างที่มันเป็น

หลายสิ่งหลายอย่างขึ้นอยู่กับคุณเลือกที่จะเป็น 

...แล้วคุณจะเป็นอะไรหละ

" เด็กที่เคยชินกับโลก  หรือ  เด็กแรกเกิดที่ไม่เคยชินกับโลก "

" ยิ่งเราโตขึ้นความอยากรู้ในสิ่งต่างๆก็ยิ่งน้อยลง "

ไอเดียดีๆจาก โลกของโซฟี โยสไตน์  กอร์เดอร์ >>หนังสือดีมากๆ ...